Grzegorzewskiego życie po życiu

Od lat narracja o Grzegorzewskim była rozpięta pomiędzy dwiema skrajnościami – z jednej strony, nieprzejednanie krytyczna i obnażająca prywatność publicystyka, z drugiej – nostalgiczne, pełne tęsknoty i czułości wspomnienia byłych przyjaciół i współpracowników artysty. Portret Jerzego Grzegorzewski, który tworzy Maryla Zielińska, sytuuje się pomiędzy tymi dwoma ekstremami

Pod względem liczby i różnorodności opracowań Grzegorzewski trafił do pierwszej piątki artystów polskiego teatru XX wieku, obok Kantora, Grotowskiego, twórców Reduty i Schillera

Obraz walki z demonami, w połączeniu z bezwiednym zastawieniem wielu śmiercionośnych pułapek (tkwi w nich wierzgając zalotnie nogami wiele kobiet), jest po prostu idealną definicją zjawiska, o którego istnieniu ojciec mój mógł nie wiedzieć, kobiece zakupy sprowadzając do sybaryckich wypraw dam na Champs Elysées (nie można zapomnieć, że Grzegorzewski pisał pracę magisterską w czasach, gdy nie istniało zjawisko tanich, sieciowych sklepów z modą)

Rafał Węgrzyniak towarzyszył Grzegorzewskiemu do jego śmierci. I do swojej śmierci. Poświęcił mu wiele tekstów, blisko pół setki. To zarówno krótkie recenzje w dziennikach, jak i dłuższe w pismach branżowych, opisy, rozprawki, syntezy, felietony, zabierał też głos w dyskusjach (zawsze broniąc Grzegorzewskiego przed oponentami)

Jako widz na spektaklach Jurka Grzegorzewskiego siedziałam zachwycona, a jako jego aktorka na scenie byłam postacią z zupełnie innej bajki. Dysonans, z którym nie mogłam się pogodzić