Kilka dni temu Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego ogłosił nabór do zespołu badawczego, poświęconego sztuce lalkarskiej w Polsce. Równolegle trwa XX Międzynarodowy Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych „Lalka też człowiek”, którego Instytut jest partnerem. Dlatego jesienny, podwójny numer RAPTULARZA poświęcamy rozważaniom o sytuacji teatru lalkowego w Polsce. Karolina Matuszewska wskazuje najważniejsze filary systemu, kształtującego środowisko lalkarzy w naszym kraju. Marcelina Widz zastanawia się nad definicją i formą współczesnego teatru lalkowego, w którym aktor coraz częściej przesłania lalkę. Pyta także Wiesława Czołpińskiego, rektora Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, o wpływ nowoczesnych technologii na ten teatr. Marynia Janus opisuje tradycyjne i współczesne techniki animacji lalek. Karolina Borzymowska sprawdza, czy na młode pokolenia twórców teatru lalkowego wciąż oddziałuje legenda Jana Wilkowskiego. Aleksandra Gosławska, Emma Kováčova i Daria Holovchanska porównują metody kształcenia adeptów lalkarstwa w Polsce, Niemczech, Słowacji i Ukrainie. Marcin Bartnikowski i Marcin Bikowski, twórcy Teatru Malabar Hotel, opowiadają Mateuszowi Żurawskiemu o scenicznych relacjach człowieka i lalki.
Technologia to tylko narzędzie, bez wyobraźni pozostaje martwa. To nie maszyny, ale artyści nadają jej duszę
Lalki to są twory, które wychodzą ze mnie, ale potrafię je traktować użytkowo
