6 marca mija setna rocznica urodzin Andrzeja Wajdy, jednego z najwybitniejszych twórców światowego kina. Nieuleczalnie chory na polskość, ukazywał dramatyczne dzieje Polaków, nie tracąc z oczu tragizmu losów poszczególnych bohaterów. Pracował także w teatrze; jak pisze Beata Guczalska, „dążył do wspólnotowego odbioru, w którym euforia zmiesza się z nostalgią, a przeżycie tragizmu polskiego losu złączy się z rachunkiem sumienia”. Artysta, homo politicus, nieformalny szef polskiej kinematografii, po 1989 roku silnie angażował się w sprawy publiczne, o czym pisze Łukasz Jasina. Przez niemal całe życie Wajda prowadził dziennik, zapełniając dziesiątki zeszytów słowami i szkicami. O młodzieńczych wyborach światopoglądowych reżysera, których ślady można odnaleźć w czterotomowej edycji Notesów, pisze Mateusz Werner. Krystyna Zachwatowicz-Wajda i Mateusz Matysiak opowiadają Michałowi Januszańcowi o jubileuszowej wystawie w krakowskim Muzeum Manggha, w którym przechowywane jest archiwum artysty.
