Między historią i mitem. Polityka historyczna w sztuce

Polityka historyczna nie jest „wynalazkiem” ani współczesnym, ani inspirowanym przez wąskie ideologie. Jest działaniem publicznym niemal powszechnym, praktykowanym przez różne podmioty, z różną intensywnością i w różnych czasach

Trudno jednoznacznie wskazać moment narodzin malarstwa historycznego, które niewątpliwie wyrosło na bazie sztuki dokumentującej bieżące zdarzenia, ale również tej czerpiącej z mitologii i Pisma Świętego. Proces ten miał związek z kształtowaniem się historii jako nowoczesnej nauki

Tajemnicą sukcesu Gałązki rozmarynu mogło być nie tylko umiejętne zestawienie na poziomie fabuły i języka pozornie niepasujących do siebie tonów – wysokiego i niskiego, patosu z koszarowym humorem – lecz przede wszystkim bliskie ówczesnym Polakom (bez względu na ich polityczne zapatrywania) przekonanie o tym, że wolność zawdzięczają sami sobie

Polityka historyczna – jako praktyka selekcjonowania i modelowania narracji o przeszłości – stała się na początku XXI wieku jednym z najważniejszych pól ideologicznego sporu w Polsce

Do debaty o historii teatr nie wnosi, niestety, nic nowego. Zdaje się jedynie powtarzać utarte schematy i ilustrować publicystyczne, od dawna słyszane diagnozy

Opera jest od początku swojego istnienia przedsięwzięciem zbyt złożonym i kosztownym, by warto było ją tworzyć bez związku z konkretnymi mocodawcami. Ci zaś wzięli sobie do serca nauki Niccolò Machiavellego