1485 dni, czyli 4 lata i 24 dni minęły od otwartego ataku Rosji na Ukrainę. Albo inaczej: 4412 dni, 12 lat i jeden miesiąc, bo tyle czasu upłynęło od rosyjskiej aneksji Krymu – faktycznego początku wojny rosyjsko-ukraińskiej. Czy do sytuacji nadzwyczajnej można się przyzwyczaić? Jak zmienia się społeczeństwo, funkcjonujące tak długo w warunkach permanentnego kryzysu i zagrożenia? A jak to, które wspiera Ukrainę, obserwując wydarzenia z bezpiecznej odległości? Anna Pajęcka pisze o przeobrażeniach krajobrazu polskiej pomocy dla ukraińskich artystów sceny. Grzegorz Kondrasiuk przygląda się obrazom wojny, wykorzystywanym w polskich teatrach, przywołując dwie ważne powieści, Internat Serhija Żadana i Null Szczepana Twardocha. Grzegorz Józefczuk na przykładzie Lwowskiego Akademickiego Obwodowego Teatru Muzyczno-Dramatycznego im. Jurija Drohobycza w Drohobyczu omawia repertuar i opowiada o codzienności tej placówki. Piotr Dobrowolski rozmawia z Magdą Szpecht, reżyserką i aktywistką, której zaangażowanie w sztukę i w tę wojnę wykroczyło poza sferę artystyczną.
Ważniejsze jest dla mnie wsparcie Ukrainy niż zrobienie super dobrego spektaklu
