Reżyser, założyciel i lider legendarnej grupy Odin Teatret. Jako młody człowiek wyemigrował z Włoch do Skandynawii. Na uniwersytecie w Oslo uzyskał dyplom z języka francuskiego, literatury i historii religii. W 1963 roku wyjechał do Indii, by studiować nieznaną wówczas na Zachodzie formę teatralną kathakali. W październiku 1964 roku zebrał wokół siebie grupę młodych ludzi i utworzył Odin Teatret. Pierwszy spektakl grupy, Ornitofilene wg tekstu norweskiego pisarza Jensa Bjørneboego, pokazano w Norwegii, Szwecji, Finlandii i Danii, po czym zespół został zaproszony przez władze Holstebro, duńskiego miasteczka w północno-zachodniej Jutlandii, do stworzenia tam laboratorium teatralnego. Barba i jego współpracownicy uczynili z Holstebro swoją bazę na wiele dziesięcioleci. Barba wyreżyserował około osiemdziesięciu przedstawień Odin Teatret oraz międzykulturowego projektu Theatrum Mundi Ensemble. W 1979 roku założył Międzynarodową Szkołę Antropologii Teatralnej (ISTA), inicjując w ten sposób nową dziedzinę badawczą: antropologię teatru. Od bardzo dawna łączą Barbę głębokie związki z Polską. Przyjechał tu w 1961 roku i rozpoczął studia reżyserskie w warszawskiej PWST. Przerwał je po roku i przeniósł się do Opola, gdzie w latach 1962–1964 był asystentem Jerzego Grotowskiego. Jego pierwsza książka o Grotowskim, Alla ricerca del teatro perduto (W poszukiwaniu teatru zaginionego) została wydana w 1965 roku we Włoszech i na Węgrzech. Opublikował ponadto m.in.: Ziemia popiołu i diamentów. Moje terminowanie w Polsce oraz 26 listów Jerzego Grotowskiego do Eugenia Barby (Wrocław 2001), Teatr. Samotność, rzemiosło, bunt (Warszawa 2003), Canoe z papieru. Traktat o Antropologii Teatru (Wrocław 2007), Spalić dom. Rodowód reżysera (Wrocław 2011). Za swoją działalność artystyczną i naukową Eugenio Barba otrzymał doktoraty honoris causa uniwersytetów w Århus, Ayacucho, Bolonii, Brnie, Hawanie, Warszawie, Plymouth, Hongkongu, Buenos Aires, Tallinie, Klużu-Napoce, Edynburgu i Szanghaju.
